Program
lojalnościowy
4,9/5 Nasza ocena
na Opineo
Punkty odbioru rowerów
Dostawa gratis w 24h
Program
lojalnościowy
4,9/5 Nasza ocena
na Opineo
Punkty odbioru rowerów
Dostawa gratis w 24h
Po wycofaniu Tadeja Pogačara tegoroczna Vuelta a España zamieniła się w wyścig dwóch dominacji. W klasyfikacji generalnej niepodzielnie rządzi Enric Mas (Movistar) – Hiszpan, wielokrotny pechowiec tego wyścigu, wreszcie jedzie jak lider i przed ostatnim tygodniem prowadzi z ponad dwuminutową przewagą. Etapy dzieli między siebie przede wszystkim ekipa Team Visma | Lease a Bike, której 21-letni debiutant Matthew Brennan wygrał już cztery etapy, a Wout van Aert dołożył dwa kolejne i pewnie prowadzi w klasyfikacji punktowej.
81. edycja, która wystartowała 22 sierpnia w Monako, zakończy się 13 września historycznym finałem w Grenadzie – wciąż jednak przed peletonem najtrudniejsze górskie etapy i decydująca czasówka. Poniżej znajdziesz relację z każdego etapu, aktualne klasyfikacje oraz wszystko, co warto wiedzieć o hiszpańskim Wielkim Tourze. Materiał aktualizujemy codziennie.
Pierwsze dwa dni Vuelta a España 2026 rozstrzygnęły się we Francji i Monako, ale już wyraźnie zarysowały walkę o czerwoną koszulkę. Tadej Pogačar znakomicie otworzył wyścig na krótkiej czasówce, natomiast etap do Manosque pokazał, że Visma | Lease a Bike ma w peletonie dwóch bardzo groźnych zawodników: Wouta van Aerta i Matthew Brennana.
Etap 1 (22 sierpnia): Tadej Pogačar najszybszy w Monako
Inauguracyjny etap Vuelta a España 2026 był krótką, 9,4-kilometrową jazdą indywidualną na czas ulicami Monako. Tadej Pogačar wygrał ją z czasem 10:57, pokonując Ethana Haytera o zaledwie 0,09 s. Trzeci Joshua Tarling stracił 4 s, a świetny występ Słoweńca od razu dał mu pierwszą w tegorocznej edycji czerwoną koszulkę lidera klasyfikacji generalnej.
Etap 2 (23 sierpnia): Matthew Brennan wygrywa w Manosque
Drugi etap prowadził z Monako do Manosque i liczył 215,2 km. Na końcowych kilometrach Wout van Aert zaatakował na wymagającym podjeździe, a za jego kołem utrzymali się między innymi Tadej Pogačar, Matthew Brennan i Pau Miquel. Decydujący sprint pod górę najlepiej rozegrał 21-letni Brennan z Team Visma | Lease a Bike, który wyprzedził Pau Miquela i Pogačara, zapisując na koncie pierwsze zwycięstwo etapowe w Wielkim Tourze.
Etap 3 (24 sierpnia): etap odwołany z powodu gwałtownej burzy
Pierwszy górski finisz tegorocznej Vuelty, prowadzący z francuskiego wybrzeża w Pireneje na metę w Font-Romeu (1930 m n.p.m.), nie doczekał się rozstrzygnięcia. Na szczycie kategoryzowanego podjazdu Col de Mont-Louis peleton wjechał w ekstremalne warunki pogodowe – ulewny deszcz, grad i burzę z piorunami. Ze względu na bezpieczeństwo zawodników komisja sędziowska podjęła decyzję o odwołaniu etapu, gdy do mety pozostawało jeszcze około 15 kilometrów.
Etap 4 (25 sierpnia): Pogačar demoluje rywali w Andorze
Pierwszy prawdziwy górski test tegorocznej Vuelty – zaledwie 104,8 km, ale z trzema podjazdami I kategorii i ponad 2800 metrami przewyższeń – zamienił się w jednoosobowy pokaz siły Tadeja Pogačara. Słoweniec zaatakował na najbardziej stromym odcinku Collada de Beixalis, mając jeszcze około 50 kilometrów do mety.
Pogačar pojechał solo, na szczycie Coll d'Ordino miał już około trzech minut przewagi (zdobywając przy okazji prowadzenie w klasyfikacji górskiej) i samotnie dojechał do mety w Andorze la Vella. Za jego plecami o podium etapu i sekundy bonifikaty walczyła grupka najlepszych. Sensacyjnie drugie miejsce, ze stratą 2:39, wywalczył w finiszowym sprincie 20-letni Jarno Widar (Lotto-Intermarché), debiutant w Wielkim Tourze, wyprzedzając Felixa Galla oraz Oscara Onleya, Seppa Kussa, Enrica Masa i Primoža Rogliča. To drugie zwycięstwo Pogačara w tegorocznej edycji i jego piąte etapowe zwycięstwo w karierze na Vuelcie – pierwsze w czerwonej koszulce.
Etap 5 (26 sierpnia): drugie zwycięstwo Brennana, pierwszy dzień w Hiszpanii
Pierwszy etap tegorocznej Vuelty rozegrany na hiszpańskiej ziemi – pagórkowata trasa z Costa Daurada do Terres de l'Ebre – dał sprinterom drugą okazję do walki o wygraną, choć musieli na nią zapracować w wietrznym, nerwowym terenie i na podjazdach. Jedyna kategoryzowana premia dnia, Puerto de Paüls (3. kat.), znajdowała się zaledwie 25 km przed metą i przerzedziła peleton, ale najszybsi wytrzymali.
W finale w Roquetes doskonałą pracę wykonała ekipa Team Visma | Lease a Bike – Wout van Aert, a następnie Christophe Laporte rozprowadzili do sprintu 21-letniego Matthew Brennana. Brytyjczyk odniósł drugie zwycięstwo w tegorocznej edycji (po triumfie w Manosque na etapie 2), pokonując Jordiego Meeusa i Vincenza Albanese.
Etap 6 (27 sierpnia): Pogačar wygrywa na szutrze, Mas szokuje ekspertów
Najbardziej wyczekiwany etap pierwszego tygodnia – z debiutanckim w historii Vuelty odcinkiem szutrowym tuż przed szczytem podjazdu Puerto El Bartolo – przyniósł trzecie zwycięstwo etapowe Tadeja Pogačara i jedną z największych sensacji tegorocznej edycji. Po ponad 80 kilometrach ataków na czoło wyścigu wyjechała 16-osobowa ucieczka z Woutem van Aertem, Santiago Buitragiem i Ramsesem Debruyne. Na szutrowym odcinku El Bartolo Pogačar zaatakował z grupy faworytów, dopędził uciekinierów i wydawało się, że rozstrzygnął etap – ale wtedy nastąpił niespodziewany zwrot.
Enric Mas (Movistar) wykonał niezwykły wysiłek, dogonił lidera i jako pierwszy przekroczył szczyt podjazdu. Na zjeździe Pogačar przeżył groźny moment – wypadł z drogi na zakręcie, musiał wypiąć się z pedału i ominąć krawędź rowu, zanim wrócił na koło Hiszpana. W dwuosobowym sprincie w Castelló Słoweniec pewnie pokonał jednak Masa. Grupa z Rogličem, Gallem, Carapazem, Tejadą i Debruyne dojechała 46 sekund później.
Etap 7 (28 sierpnia): Norweski dublet Uno-X
Pierwszy prawdziwy górski finisz na hiszpańskiej ziemi, zakończony na stacji narciarskiej Aramón Valdelinares, należał do ucieczki i do ekipy Uno-X Mobility. Andreas Leknessund zaatakował z grupy uciekinierów 7,5 km przed metą i samotnie dojechał do pierwszego w karierze zwycięstwa w Wielkim Tourze. Jego kolega z ekipy Tobias Halland Johannessen dopełnił norweskiego dubletu, wyprzedzając na ostatnim kilometrze Wouta van Aerta. Tadej Pogačar, choć etapowo finiszował dopiero 19. ze stratą 4:23, kolejnym późnym przyspieszeniem grupy faworytów zyskał czas na rywalach i utrzymał czerwoną koszulkę, powiększając przewagę do 3:50 nad Enrikiem Masem.
Etap 8 (29 sierpnia): Pogačar wypada z wyścigu po kraksie
To miał być spokojny dzień dla sprinterów, a stał się jednym z najczarniejszych w tegorocznej Vuelcie. Około 32 kilometry przed metą, tuż przed podjazdem Puerto de Barx, w walce o pozycję doszło do groźnej kraksy, w której Tadej Pogačar runął na asfalt, pociągając za sobą kilku zawodników. Słoweniec doznał obrażeń lewego barku, ramienia i twarzy – próbował wsiąść z powrotem na rower, ale nie był w stanie kontynuować i został przewieziony karetką. Lider klasyfikacji generalnej i zdecydowany faworyt wyścigu wycofał się w czerwonej koszulce, kończąc marzenia o komplecie Wielkich Tourów.
Czerwona koszulka trafiła do dotychczasowego wicelidera Enrica Masa (Movistar), który z szacunku dla Pogačara nie założył jej na podium. Sam etap, w cieniu tego dramatu, wygrał 34-letni Bryan Coquard (Cofidis) – po raz pierwszy w karierze na Wielkim Tourze, pokonując w chaotycznym sprincie Madsa Pedersena i Jordiego Meeusa.
Etap 9 (30 sierpnia): Mas odpowiada w wielkim stylu
Dzień po przejęciu czerwonej koszulki w dramatycznych okolicznościach Enric Mas udowodnił, że zasługuje na miano lidera. Na jednym z najtrudniejszych etapów tegorocznej edycji – z ponad 5100 metrami przewyższeń i 22-kilometrowym finałem na Alto de Aitana – Hiszpan zaatakował 3 km przed metą, zabrał ze sobą tylko Oscara Onleya i pokonał go w finiszowym sprincie. Trzeci, ze stratą 12 sekund, dojechał Primož Roglič, który nie potrafił odpowiedzieć na decydujące przyspieszenie lidera. Mas został pierwszym Hiszpanem, który wygrał etap Vuelty w czerwonej koszulce od czasu Alberto Contadora w 2014 roku, i umocnił prowadzenie przed pierwszym dniem odpoczynku.
Etap 10 (1 września): Tronchon w chaotycznym finiszu
Pierwszy etap po dniu odpoczynku, pagórkowaty i nerwowy, rozstrzygnął się w chaotycznym finiszu, w którym późnych uciekinierów dopadnięto niemal na linii mety. Najlepszy okazał się Francuz Bastien Tronchon (Groupama-FDJ United), który wykorzystał zamieszanie i wyprzedził Magnusa Corta oraz Thibaua Nysa. Wszyscy faworyci dojechali razem, więc Enric Mas bez problemu zachował czerwoną koszulkę.
Etap 11 (2 września): hat-trick Brennana
Płaski, sprinterski dzień – choć wietrzny i pełen napięcia – zakończył się trzecim zwycięstwem Matthew Brennana w tegorocznej edycji. 21-letni debiutant Team Visma | Lease a Bike, rozprowadzony po raz kolejny przez Wouta van Aerta, pokonał Bryana Coquarda i Jordiego Meeusa. Przed etapem z wyścigu wycofał się chory Mads Pedersen. Enric Mas utrzymał prowadzenie.
Etap 12 (3 września): młody Omrzel solo na obserwatorium
Pierwszy z ciężkich górskich etapów drugiego tygodnia, zakończony 17-kilometrowym podjazdem do Obserwatorium Calar Alto, przyniósł zwycięstwo rewelacyjnego 20-letniego Słoweńca Jakoba Omrzela (Bahrain Victorious) – najmłodszego zawodnika w tegorocznej Vuelcie, który oderwał się z dużej ucieczki i solo dojechał do mety. W walce o klasyfikację generalną Enric Mas ponownie okazał się najsilniejszy z faworytów, dokładając kolejne około 30 sekund przewagi nad Gallem, Rogličem i Carapazem. Najwięcej stracił Oscar Onley (wcześniej ofiara kraksy), który spadł na piąte miejsce.
Etap 13 (4 września): van Aert wreszcie triumfuje
Etap ucieczki z ogromnym, 43-osobowym odjazdem rozstrzygnął się na wznoszącej się drodze do Loja. Wout van Aert (Team Visma | Lease a Bike) zaatakował na 3,8 km przed metą, a jedyny towarzysz – Valentin Paret-Peintre – nie zdołał go pokonać w finiszu. To pierwsze zwycięstwo Belga w tegorocznej Vuelcie i czwarte w karierze. Trzecie miejsce zajął kolega van Aerta z ekipy Matthew Brennan. Dla ekipy Decathlon dzień okazał się bolesny – po kraksie z wyścigu wycofał się Gregor Mühlberger, kluczowy pomocnik Felixa Galla w górach.
Etap 14 (5 września): Brenner ogrywa Buitrago na „Angliru Południa"
Górski finisz na stromej, kiepsko wyasfaltowanej Sierra de la Pandera – nazywanej „Angliru Południa" – przyniósł popisowe zwycięstwo Marca Brennera (Tudor Pro Cycling Team). Niemiec skontrował atak lidera klasyfikacji górskiej Santiago Buitrago, który samotnie ruszył po zwycięstwo, i wyprzedził go na finiszu o sekundę. W walce GC Enric Mas i Felix Gall nie odpuszczali sobie ani metra, a Primož Roglič stracił 25 sekund i oddał drugie miejsce w klasyfikacji generalnej Austriakowi.
Etap 15 (6 września): drugie zwycięstwo van Aerta
Z powodu ekstremalnego upału na południu Hiszpanii organizatorzy skrócili etap o około 70 kilometrów. Rywalizację rozstrzygnęła pięcioosobowa ucieczka, z której najsilniejszy okazał się Wout van Aert – Belg drugi raz w trzy dni sięgnął po zwycięstwo etapowe (i, jak dwa lata wcześniej, ponownie w Córdobie). Faworyci klasyfikacji generalnej dojechali razem, więc na czele bez zmian.
Etap 16 (8 września): Brennan robi „czterolistną koniczynę"
Po drugim dniu odpoczynku peleton wrócił do rywalizacji płaskim etapem zakończonym najniżej położonym finiszem tegorocznej Vuelty (8 m n.p.m.). Ekipa Team Visma | Lease a Bike znów rozegrała finisz perfekcyjnie – Wout van Aert rozprowadził Matthew Brennana do czwartego zwycięstwa etapowego w tegorocznej edycji. 21-letni Brytyjczyk został pierwszym debiutantem Wielkiego Touru z czterema zwycięstwami od czasu Fernanda Gavirii na Giro 2017. Enric Mas dojechał bezpiecznie w peletonie i zachował czerwoną koszulkę przed decydującym ostatnim tygodniem.
Po etapie 16 i przed ostatnim tygodniem stan klasyfikacji Vuelta a España przedstawia się następująco:
Enric Mas przez cały drugi tydzień kontrolował wyścig i utrzymuje ponad dwuminutową przewagę, ale walka o podium wciąż jest otwarta. Drugiego Galla i trzeciego Rogliča dzielą zaledwie 4 sekundy, a ostatni tydzień jest wręcz skrojony pod ich rywalizację: w czwartek Roglič zyska szansę w czasówce w Jerez, a Gall na dwóch morderczych górskich finiszach – Peñas Blancas i Collado del Alguacil w Sierra Nevada. Mas musi więc bronić się jednocześnie przed czasowiczem i wspinaczem.
Pozostałe klasyfikacje:
Cechą charakterystyczną Vuelta a España jest czerwona koszulka noszona przez lidera klasyfikacji generalnej. Co ciekawe, kolor ten wprowadzono dopiero w 2010 roku. Wcześniej liderzy otrzymywali ubrania m.in. pomarańczowe, białe czy złote.
Klasyfikacje na Vuelcie a España, czyli kolory koszulek:
Współcześnie Vuelta liczy 21 etapów. Trasy obfitują nie tylko w długie, ale często także w bardzo strome podjazdy. Dodatkową cechą wyróżniającą te zawody jest pagórkowatość, co sprzyja atakom. W ostatnich latach można było zauważyć podział na:
Obecnie każdy z etapów Vuelta a España jest znacznie krótszy niż na początku historii wyścigu. Od lat 30. do 50. XX wieku najczęściej pojedynczy etap mierzył ok. 250-300 km. Niejednokrotnie zawodnicy mieli do pokonania dystanse dłuższe. Powodem ich skrócenia do ok. 130-160 km było zwiększenie intensywności wyścigu. Tempo rywalizacji jest znacznie wyższe już od samego startu, a kolarze mniej oszczędzają energię.
Trudność Vuelty nie zbudowano na dużej liczbie kilometrów, jakości nawierzchni czy warunkach pogodowych, ale na ukształtowaniu trasy – stromych podjazdach, przewyższeniach, technicznych zjazdach i wysokim tempie.
Historycznie możemy wymienić listę najbardziej wymagających podjazdów Vuelty. Są to:
Vuelta a España 2026 będzie odbywać się od 22 sierpnia do 13 września. W tegorocznej edycji zaplanowano 4 etapy płaskie, 5 pagórkowatych, 10 górskich i 2 jazdy na czas. Zawodnicy mają tylko dwa dni na odpoczynek. Przerwę zaplanowano na 7 września.
| Etap | Charakterystyka | Data | Trasa | Kraj | Dystans | Zwycięzca |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | Na czas (ITT) | 22.08 | Monaco – Monaco | Monako | 9 km | Tadej Pogačar |
| 2 | Pagórkowaty | 23.08 | Monaco – Manosque | Monako – Francja | 215,5 km | Matthew Brennan |
| 3 | Górski | 24.08 | Gruissan – Font-Romeu | Francja | 166,7 km | etap odwołany przez pogodę |
| 4 | Górski | 25.08 | Andorra la Vella – Andorra la Vella | Andora | 104,9 km | Tadej Pogačar |
| 5 | Pagórkowaty | 26.08 | Falset – Roquetes | Hiszpania | 171,1 km | Matthew Brennan |
| 6 | Pagórkowaty | 27.08 | Alcossebre – Castellón | Hiszpania | 176,8 km | Tadej Pogačar |
| 7 | Górski | 28.08 | Vall d'Alba – Aramón Valdelinares | Hiszpania | 149,9 km | Andreas Leknessund |
| 8 | Sprinterski | 29.08 | Puçol – Xeraco | Hiszpania | 176,4 km | Bryan Coquard |
| 9 | Górski | 30.08 | Villajoyosa – Alto de Aitana | Hiszpania | 187,5 km | Enric Mas |
| 10 | Pagórkowaty | 01.09 | Alcaraz – Elche de la Sierra | Hiszpania | 184,5 km | Bastien Tronchon |
| 11 | Sprinterski | 02.09 | Cartagena – Lorca | Hiszpania | 156 km | Matthew Brennan |
| 12 | Górski | 03.09 | Vera – Calar Alto | Hiszpania | 166 km | Jakob Omrzel |
| 13 | Pagórkowaty | 04.09 | Almuñécar – Loja | Hiszpania | 193 km | Wout van Aert |
| 14 | Górski | 05.09 | Jaén – Sierra de la Pandera | Hiszpania | 152 km | Marco Brenner |
| 15 | Pagórkowaty | 06.09 | Palma del Río – Córdoba | Hiszpania | 181 km | Wout van Aert |
| 16 | Pagórkowaty | 08.09 | Cortegana – Palos de la Frontera | Hiszpania | 186 km | Matthew Brennan |
| 17 | Sprinterski | 09.09 | Dos Hermanas – Sewilla | Hiszpania | 189 km | |
| 18 | Na czas (ITT) | 10.09 | El Puerto de Santa María – Jerez de la Frontera | Hiszpania | 32 km | |
| 19 | Górski | 11.09 | Vélez-Málaga – Peñas Blancas | Hiszpania | 175 km | |
| 20 | Górski | 12.09 | La Calahorra – Collado del Alguacil | Hiszpania | 180 km | |
| 21 | Pagórkowaty | 13.09 | Granada – Granada | Hiszpania | 100 km |
Z harmonogramu etapów na trasie Vuelta a España 2026 wynika, że zdecydowana większość wyścigu będzie rozgrywała się w Hiszpanii. Na 17 etapów aż 10 przebiega przez tereny Andaluzji. Kolarze przejadą przez południową Katalonię, Walencję, Aragonię, Kastylię i Murcję.
Na trasie Vuelta a España 2026 znajduje się kilka ważnych podjazdów, w tym jeden uznawany za strategiczny, który ma istotny wpływ na ostateczny wynik rywalizacji. W tegorocznej edycji będzie to Calar Alto (2168 m n.p.m.) znajdujący się na 12 etapie. W odróżnieniu do Tour de France nie jest on jednak specjalnie premiowany. Co ciekawe, Francuzi honorują kolarza, który jako pierwszy podjedzie na najwyższy punkt swojej edycji specjalną nagrodą – Souvenir Henri Desgrange.
| Etap | Podjazd | Wysokość (n.p.m.) | Długość | Średnie nachylenie | Maks. nachylenie | znaczenie |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 3 | Font-Romeu | 1923 m | 20 km | 5-6% | 9% | Pierwszy poważny test dla faworytów |
| 7 | Aramón Valdelinares | 1959 m | 8 km | 6,6% | 11% | Pierwszy finisz na szczycie w Hiszpanii |
| 9 | Alto de Aitana | 1550 m | 21 km | 5,7% | 10% | Jeden z klasycznych podjazdów Vuelty |
| 12 | Calar Alto | 2168 m | 22 km | 6% | 12% | Najwyższa meta wyścigu |
| 14 | Sierra de la Pandera | 1870 m | 12 km | 7-8% | 15% | „Angliru Południa” – podobieństwo do najbardziej legendarnego i jednego z najtrudniejszych podjazdów Vuelty |
| 19 | Peñas Blancas | 1259 m | 19 km | 6,7% | 15% | Stroma ścianka na finiszu |
| 20 | Collado del Alguacil | 1854 m | 15 km | 8% | >15% | Królewski etap i prawdopodobny punkt kulminacyjny wyścigu – nowość na Vuelcie! |
Na trasie Vuelty mamy także tzw. etap królewski, czyli 20. To wymagający podjazd, który wymaga od kolarzy doskonałego przygotowania fizycznego i psychicznego. To ponad 5000 m przewyższenia i podjazd na paśmie Serra Nevada. Już dzisiaj wielu komentatorów uznaje go za największe wyzwanie całego Grand Touru 2026.
Tour de France, Giro d'Italia i Vuelta a España od niemal zawsze zaliczają się do ścisłego grona najważniejszych wyścigów kolarskich na świecie. Nie każdy jednak wie, że wyścigi te zostały zorganizowane jako sposób na zwiększenie sprzedaży prasy. Francuskie zmagania zostały zainicjowane przez środowisko związane z gazetą L’Auto (1903 r.), włoskie przez La Gazetta dello Sport (1909 r.), a hiszpańskie przez wzorujący się na ich sukcesie dziennik Informaciones (1935 r.). Relacje przybierały formę odcinkowego serialu dla czytelników, podobnie jak publikowane w tym czasie powieści. Codzienne opisy każdego z etapów i zmieniające się przez wiele tygodni klasyfikacje nie tylko zwiększały liczbę czytelników, ale także przyciągały reklamodawców.
Pierwsza Vuelta a España liczyła 14 etapów i mierzyła 3400 km. Na starcie stanęło 50 zawodników, wśród których zwyciężył Belg Gustaad Deloor. Sukces osiągnął także w drugiej edycji. Na trzecią kolarze musieli długo czekać. Wybuch Wojny Hiszpańskiej sprawił, że wyścig wznowiono dopiero w 1941 roku. Powojenne okoliczności nie sprzyjały jednak rozwojowi sportu. Problemy gospodarcze wpłynęły na częste odwoływanie wydarzenia. Stabilizację osiągnięto dopiero w 1955 roku. Od tego czasu renoma Touru zaczęła wzrastać, a udział w wyścigu brali najlepsi z najlepszych.
Od początku Vuelta a España znacząco różniła się od Giro d’Italia i Tour de France. Mimo wielu podobieństw to wyścig wymagający. Szansę na wygraną mają przede wszystkim kolarze, którzy dobrze czują się w klasyfikacjach górskich. Liczne przewyższenia o dużej stromiźnie oraz mała liczba etapów sprinterskich stanowią tylko część wyzwania. Utrudnienia zwiększa znacząco klimat.
Od 1995 roku zawody odbywają się na przełomie sierpnia i września. W Hiszpanii nadal panują upały. Zdecydowana większość trasy odbywa się w głębi kontynentu, co oznacza, że przyjemną, morską bryzę zastępuje suchy i gorący wiatr. Zmiana terminu Vuelta a España sprawiła, że jest ona współcześnie “ratunkiem” nie tylko dla wielu kolarzy, ale także całych drużyn. Chociaż często start nie stanowi pierwszego wyboru dla zawodników, to w trakcie sezonu decydują się na wzięcie udziału. Sukces na mecie pozwala uratować sezon po nieudanych, w tym zakończonych kontuzjami, Giro d’Italia i Tour de France.
Koniec lat 90. XX wieku to kolejny historyczny moment. Od 1999 roku cechą rozpoznawczą wyścigu są strome, górskie finisze.
Historyczna klasyfikacja zwycięzców na Vuelta a España doskonale pokazuje, jak trudny jest to wyścig. Dotychczas najwyższą liczbę zwycięstw miał Słoweniec Primož Roglič, który czterokrotnie jako pierwszy pokonał linię mety. Identyczny wynik osiągnął tylko jeden zawodnik –Roberto Heras. Ostatni tryumf Hiszpana jednak do dzisiaj budzi kontrowersję. Chociaż w 2005 roku pokonał wszystkich rywali, został zdyskwalifikowany za korzystanie z dopingu.
Lista najbardziej utytułowanych zwycięzców na Vuelta a España:
Ubiegłoroczną Vueltę wygrał Duńczyk Jonas Vingegaard – było to pierwsze zwycięstwo kolarza w tym wyścigu. Nie zmienia to jednak faktu, że w edycji 2026 możemy się spodziewać zawziętej walki z Primožem Rogličem, który będzie chciał pobić swój dotychczasowy rekord.
Polską historię Vuelty otwiera Przemysław Niemiec. Zawodnik w 2014 roku wygrał jeden z etapów, co było pierwszym polskim sukcesem w historii wyścigu. Chociaż nie mamy zwycięstwa na Vuelta a España, to w kolejnej edycji imprezy jeden z naszych zawodników zajął miejsce na podium. W 2015 roku Rafał Majka zajął trzecie miejsce, ustępując jedynie Fabio Aru i Joaquimowi Rodriguezowi.
W 2017 sensacją wyścigu okazał się Tomasz Marczyński, który wygrał dwa etapy wyścigu z ucieczek. Było to tym bardziej zaskakujące, że komentatorzy raczej nie uznawali go za jednego z faworytów zmagań. W tym samym roku również Rafał Majka zwyciężył w dwóch etapach.
| klasyfikacja | główny faworyt | alternatywy |
|---|---|---|
| generalna | Pogačar | Gall, Carapaz, Mas, Roglič, Skjelmose |
| punktowa | Pederse | Van Aert, Meeus, Brennan |
| górska | Carapaz | Gall, Skjelmose, Johannessen |
| TT | Pogačar | Hayter, Tarling, Küng |
| drużynowa | Visma-Lease a Bike | UAE Team Emirates, Soudal-QuickStep |
Tour de Pologne 2026: przewodnik po najważniejszym wyścigu w Polsce
Podobnie do innych najważniejszych imprez kolarskich na świecie prawa do transmisji należą do Eurosportu. Każdy etap wyścigu będą mogli oglądać widzowie kanału Eurosport 1, a wybrane także udostępniane będą na Eurosport 2.
Kibice nie muszą jednak planować zakupu telewizji kablowej na czas Wielkiego Touru. Mogą skorzystać z popularnych platform streamingowych. Najczęściej jednak konieczne będzie wykupienie dodatkowych pakietów sportowych na HBO Max i Player.pl.
Kobieca Vuelta a España, a w zasadzie La Vuelta Femenina, to wyścig, który należy do grupy najważniejszych imprez kolarskich kobiecego World Touru. Jej pierwsza edycja została zorganizowana w 2015 roku.
Każda La Vuelta Femenina składa się z 7 etapów, które prowadzą przez północno-zachodnią część Hiszpanii. Zwykle pierwsze kilka dni to zmagania z pagórkowatymi terenami Galicji. Około 5 etapu kolarki przemierzają przez bardziej płaski region w okolicy León–Astorga. Sercem rywalizacji są góry w Asturii, m.in. z wymagającymi podjazdami pod Les Praeres i finałem w Angliru.
Vuelta a España kobiet 2026 miała miejsce od 3 do 9 maja 2026 roku. Wyścig przybrał bardzo wspinaczkowy charakter, a kolarki nie rywalizowały w jeździe na czas. Zdecydowanym wyróżnikiem tegorocznej edycji były dwa górskie finisze z rzędu, co należy raczej do rzadkości w damskich edycjach imprezy.
Top 10 zawodniczek z Vuelta Femenina 2026 w klasyfikacji generalnej:
| klasyfikacja | I miejsce | II miejsce | III miejsce |
|---|---|---|---|
| generalna | Paula Blasi | Anna van der Breggen | Marion Bunel |
| punktowa | Lotte Kopecky | Paula Blasi | Mischa Bredewold |
| górska | Paula Blasi | Anna van der Breggen | Marion Bunel |
| młodzieżowa | Marion Bunel | Nienke Vinke | Cedrine Kerbaol |
| drużynowa | SD Worx – Protime | UAE Team ADQ | FDJ United – SUEZ |
